Thomas Siffer ken je misschien als journalist, presentator, hoofdredacteur van Story, columnist of ... wereldreiziger? Hij vertrok in 2002 op een driejarige zeilreis rond de wereld met zijn gezin. Een reismicrobe in het bloed zou je denken? We vroegen ons af hoe hij besmet raakte en kwamen tot de ontdekking dat hij in 1981 met YFU op uitwisseling trok naar de Verenigde Staten! We laten Thomas aan het woord over zijn ervaring als uitwisselingsstudent.
Op uitwisseling gaan is niet altijd rozengeur en maneschijn. Dat kan Thomas je wel vertellen. Je jaar kent hoogte –en laagtepunten, voor de ene zijn er al wat meer pieken, voor de ander wat meer dipjes. Er zijn immers zoveel factoren die je ervaring beïnvloeden en ieders ervaring is uniek. Je hiervan bewust zijn is erg belangrijk en met wat doorzettingsvermogen, een positieve ingesteldheid en een gezond relativeringsvermogen kan het tij immers ook even snel keren.
Zo ook Thomas’ ervaring, hij vond het ondanks een reeks tegenslagen, toch een erg waardevolle ervaring.
Het heeft aan een zijden draadje gehangen. Niettegenstaande ik een redelijk goeie student was en voor geen enkel vak was gezakt, kreeg ik in mijn laatste jaar humaniora een C-attest wegens wangedrag - een wonderlijke uitwas van het pilootjaar Vernieuwd Onderwijs waarin ik zat. Gelukkig waagden mijn ouders het er op en lieten ze me toch vertrekken naar Detroit. Dat verloren jaar zou ik later wel goedmaken. En dat deed ik ook. Van zij die in mijn laatste humaniora-jaar zaten, was ik bij de eerste die zijn universiteitsdiploma haalde.
Ik had Detroit gekozen omdat ik in het hart van de echte Verenigde Staten wilde leven. Ik kwam in een residentiële buitenwijk van die stervende industriestad terecht, in een disfunctioneel gezin met een hysterisch dominante moeder, een zachtaardige maar afwezige vader, een homosexuele oudere broer, een tweede broer die sportfreak was, en een diepgelovige zus wiens speeltje ik moest zijn maar die mij gelukkig snel haatte. Tegen kerstmis leefde ik als een kluizenaar in dat gezin. De ergernissen waren wederzijds. Ik had moeten verhuizen, besef ik nu, maar bleef voor die keren dat die oudste broer terug van college kwam. Hij werd mijn beste vriend, maar ik zag hem te weinig.
Het was een wonderlijk jaar. Ik heb mijn vrienden thuis en onze Europese gewoonten ongelooflijk hard gemist, kon maar moeilijk aarden in die vreemde conservatieve Amerikaanse cultuur, maar vond het allemaal even fantastisch. Ik had een pak vrienden, ik deed aan heel veel schoolactiviteiten mee, deed mijn best op school en had nu en dan een liefje. Ik was zelfs de date van de Homecoming Queen.
Ik heb nog steeds frequent contact met mijn oudste broer van toen. En ik ben laatst nog op bezoek geweest bij de familie. Dat was leuk. Maar veel hadden we elkaar niet te vertellen.
Ik vond het wel erg jammer dat ik als uitwisselingstudent in de USA niet met een auto mocht rijden, in de Motor City nota bene, waardoor ik erg afhankelijk van de goodwill van anderen was.
Heb ik veel bijgeleerd? Ik denk van wel. Ik heb geleerd hoe hard het is je eenzaam te voelen. Ik heb gevoeld hoe eng en gevaarlijk Amerikanen denken. En ik heb me er geoefend in het schrijven, van dagboeken en brieven. Pakken papier heb ik volgepend.
Ik kan het elke jonge mens aanbevelen een jaar lang het anker los te gooien en een bad te nemen in een andere cultuur. Het opent je ogen. Het maakt je minder bang. Het maakt je zelfstandig en onafhankelijk. Het leert je ook waarderen wat je thuis hebt.
Maar ik zou niet meer naar de States gaan. Ik zou niet mee zo hard kiezen voor een leerrijke ervaring, maar meer voor puur plezier. Een warm land. Warme open mensen. Toen kon ik slechts kiezen uit één land. Nu zou ik naar Australië gaan. Of Nieuw-Zeeland.
Maar een jaar lang weg gaan van thuis, dat zou ik zeker opnieuw doen. Onmiddellijk.
‘Ik ben Pan. Ik ben een uitwisseling student van Thailand en ik ben zeventien. ‘
'Life of exchange student isn't across of the road of roses.' Said the director of YFU Thailand. Now I understand what she means.
Last year in the middle of August I had left from Thailand with my empty knowledge about Belgium. Okay, Maybe the good chocolates and waffles. First step at the airport I just thought in my mind ‘OMG! , I’m here! Far from my hometown more than 10000 miles!’ Then I met my host family! The host father, host mother and the little host sister that just 8 months old. They have been in Thailand once so they know more or less about my country.
It was very hard for me in the first week. I couldn’t speak Dutch, also not good enough English and everything was completely different! So my first week here is the week that I just keep crying! Haha . That’s sound bad, right? But the week after everything was getting better. School started! At school I follow publiciteitsgrafiek class with a lot of lesson about art. This is also one of all the things that different. I didn’t learn anything about art before. I like it very much! I’m VERY LUCKY that I got a very very wonderful class. My classmate always helps me to translate and teach some Dutch! They asked me to visit Antwerpen and shopping together!
After 2 months everything looks fine until… I have to move to another family by some reason. I started to cry again. I didn’t know where I would go, even maybe I have to go to another school! YFU helps me a lot. So! I had met my new host family, host parents and two little sisters. My host mu m can bake the best waffles and also my host dad is the best chef. haha :D So it seems back to be cool again!
Now I’m here 7 months already! Times go fast and never wait for anyone! I had learned a lot and also traveled a lot! 'Life of exchange student isn't across of the road of roses.' Yes! It’s true. But don’t forget that it doesn’t mean that that road doesn’t have some roses, right? :D
Er was eens...
Het startte allemaal in 2004, toen ik besliste op uitwisseling te gaan. Finland zou mijn bestemming zijn. vele mensen bleven me vragen, WAAROM ik toch naar FINLAND wou gaan?
Ze zeiden; Er is daar niets te zien buiten bomen, meren, en héél veel sneeuw! En dat was juist wat ik wou zien, véééél sneeuw in ‘the middle of nowhere’. Met verlegen mensen die een niet-verstaanbare taal spreken.
Dus, eens het papierwerk gedaan was gingen de dagen maar traag voorbij. Ik denk dat mijn mama nerveuser was dan ik door het wachten tot …we te horen kregen waar ik zou verblijven, want uiteindelijk is Finland ook niet zo klein! Tampere si het geworden. Het bleek uiteindelijk toch niet helemaal ‘the middle of nowhere’ te zijn, het was zelfs de 2 de grootste stad van Finland! (toch is het nog steeds niet te vergelijken met een Belgische stad ofzo).
Ik had een tijdelijke nieuwe familie in noord-europa, een oudere zus en broer, wiens namen ik vele keren heb moeten herhalen om ze toch maar niet te vergeten en Ik had nieuwe ouders. -Hoewel het voor mij geen vast gastgezin was, hebben mijn gastouders later na een gesprek in de sauna besloten dat ik toch kon blijven!-
Dus vanuit België belde ik hen omdat ik zo curieus was om eindelijk de mensen bij wie ik een jaar zou wonen, te leren kennen. Ik kreeg mijn gastmoeder aan de lijn en ze vertelde me enkele dingen over zichzelf en de omgeving. Eigelijk was ik vooral curieus naar hun jobs! Want YFU Vlaanderen had me enkel verteld dat ze een eigen bedrijf hadden. En in belgie hoor je vaak dat finland een land van vis is… dus dacht mijn echte mama dat ze misschien een vis-bedrijf hadden! Achteraf bleek dat ze een bouwbedrijf hadden. Goed! Want ik eet niet zo graag vis! Het leek me echt een leuke familie. Mijn gastmoeder vertelde me ook dat ze me na mijn aankomst zou komen oppikken in Anjalankoski en dat we met de auto naar Tampere zouden rijden, een ritje van MAAR 2 uur zei ze (terwijl dacht ik, dat is zowat de tijd die we nodig hebben om héél België door te rijden!)
Dus, vertrok ik in België in het midden van onze zomervakantie en vanaf ik op het vliegtuig stapte had ik al een nieuwe vriend gemaakt! Het was een Waalse jongen die ook met YFU naar Finland ging! De aankomstdagen van YFU in Anjalankoski waren héél fijn! We werden er direkt al in de cultuur gegooid, met korte finse lessen waar we onze eerste woordjes leerden, typisch fins eten en een uitgebreidde uitleg over finse gewoontes. Toen ik in mijn gastgezin was aangekomen had ik nog 2 weken vakantie want half augustus begon t ’school alweer. Ik verstond de mensen niet, ik begreep het schoolsysteem niet, en vooral gratis eten op school was vrij ongeloofbaar, het was soms zelfs lekker.
Na een tijdje geraakte ik wel gewoon aan al die rare systemen, ik begreep de finnen hun liefde voor makkara en salmiakki en hun verlegenheid. Het enige waar ik wel wat langer over heb gedaan is de taal! Het klinkt enorm mooi, maar het is aan de moeilijke kant.
Kerst was héél gezellig en de winter een beetje lang en omdat er dus niet zoveel te beleven viel organiseerde ik soms eens een Belgische avond, met op de menu natuurlijk: frietjes!
Ook op school gebeurde er regelmatig wel iets. Zoals de slavendagen, wat héél brutaal klinkt maar dat is het niet, de eerstejaars moeten er grappige pakjes aandoen en zo 3 dagen door school lopen. Elke s’laaf’ had zijn persoonlijke specialiteiten –als een gans door de gangen lopen ofzo- en als de 2de of 3de jaars ACTIE riepen, dan begonnen alle eerstejaars de piepen. Het was een soort doop zoals wij dat ook kennen voor mensen in de hogeschool of universiteit. Ook was er een speciale dag voor degenen die afstudeerden en voor de 2de jaars was er een dag met klassieke dansen (Vänhäpäivä).
Niet enkel op school hield men van tradities ook in het dagelijkse leven was er altijd wel een periode wanneer je iets wel of niet mocht eten. Bvb Piparit en joulutorttu met kerst en mämmi rond pasen. Het ene dan al lekkerder dan het andere…
Ergens rond maart ben ik naar lapland geweest… waar ik onder andere rendieren heb gezien, met een huskyslede heb gereden, en een ijskasteel heb bezocht. Ook heb ik samen met mijn mede-uitwisselingsstudenten een paar keer het school-cafétje opengehouden. Omdat ik op een vrij grote school zat, waren er zelfs 8 uitwisselingsstudenten! Ons internationaal caféétje werd een groot succes! Ieder maakte een specialiteit van zijn land en met het geld dat we eraan verdiende hebben we zelfs een klein afscheidsfeestje kunnen houden!
Toen, later op het jaar tegen mei aan is de sneeuw beginnen smelten. Dat vond ik wel spijtig want zelfs na een dikke 5 maand sneeuw, had ik er nog niet genoeg van gekregen! De sneeuw gaf dan ook een mooie lichte schijn in de helse lange donkere winter.
Toen de zon weer begon te schijnen -ik was bijna vergeten hoe dat voelde- kwam Finland weer tot leven, de jongens konden weer met hun brommer rijden en meisjes konden weer een rokje aandoen.
Mijn verblijf in Finland is enorm snel voorbij gevlogen. Het was niet altijd rozengeur en maneschijn want ook heimwee komt bij zo’n jaartje tevoorschijn maar ik heb vele rare fijne dingen gedaan, zoals mezelf slaan met berkentakken in de sauna, zwemmen in een gat in een bevroren meer en daarna naar een rook-sauna gaan. Of gewoon poedelnaakt rollen en bollen in de sneeuw. Ik heb daar dus ook geleerd dat 30°Celcius buiten héél warm is in Finland, maar 30° in de sauna vreselijk koud is! Ik heb toevallig Tarja Halonen, de president van Finland gezien en natuurlijk moest ik ook Lordi, die net dat jaar het Eurovisiesongfestival wonnen, gezien hebben.
Ik moet toegeven dat ik het niet zo had voor salmiakki, maar mustamakkara was héél lekker. Verder heb ik leren praten terwijl je inademt. EN nu ben ik het zeker; de Kerstman komt uit Finland! Ik heb hem zelfs persoonlijk ontmoet!
Ik heb er veel ijsjes leren eten, zelfs tijden de koude winter, en een echte Finse zin zou geen verdomde Finse zin zijn zonder vloekwoorden PERKELE! Zo’n vaak gebruikte vloekwoorden geven je zinnen ook een speciale tint aan gevoel. En als je dan eens een slechte dag hebt, dan zal sisu wel bij je zijn om je erdoor te helpen, met sisu kom je er wel, -may sisu be with you.
Na een jaar mis je je vrienden en familie wel, dus was ik blij dat ik weer naar huis kon, hoewel ik ook graag nog wat was gebleven! Maar mijn jaar was over, uiteindelijk had ik toch de bomen de meren en héél veel sneeuw gezien!
De basisreden voor mijn uitwisseling is altijd het leren van de Franse taal geweest. En als je Frans wilt leren, waar kan je dan beter naar toe gaan dan naar Frankrijk? En dan nog liefst het lekker warme zuiden van Frankrijk. Zwitserland is dus ook nooit mijn eerste keuze geweest, en ik moet toegeven dat ik toch wel teleurgesteld was toen ik te horen kreeg dat het niet mogelijk was om naar het land van mijn eerste keuze te gaan, maar toch heb ik er nog geen enkel moment spijt van gehad dat het niet mogelijk was om mijn uitwisselingsjaar in Frankrijk te maken.
Mijn leven in Zwitserland is helemaal anders dan mijn leven in België. In België woon ik op een appartement in het centrum van een grote stad met alle winkels op wandelafstand en ik moest amper vijf minuten stappen om naar school te gaan, in Zwitserland woon ik in een groot huis op het platteland, hebben we altijd de auto nodig om inkopen te kunnen doen en moet ik 30 minuten op de bus zitten om naar school te geraken. Deze verandering was in het begin best wel moeilijk maar ik ben het ondertussen gewoon geraakt en vraag mij niet wat ik het beste vind, leven in de stad of leven op het platteland, want ik zou de keuze niet meer kunnen maken.
Het schoolsysteem in Zwitserland is helemaal anders dan het Belgische en het hangt ook van kanton tot kanton af hoe het schoolsysteem georganiseerd word en hoeveel jaar je naar school moet. In het kanton Fribourg, waar ik woon, heb je net zoals bij ons zes jaar lagere school en dan gaan ze drie jaar naar een Cycle d’Orientation dat te vergelijken is met de eerste drie jaar middelbare school bij ons. Na deze drie jaar CO kunnen ze kiezen of ze vier jaar naar collège gaan, om daarna naar de universiteit te gaan, of ze drie jaar een apprentisage volgen, waarna ze direct kunnen gaan werken. Ik zit in het derde jaar van het collège Saint-croix in Fribourg, het is een tweetalig collège wat wilt zeggen dat je les kan volgen in het Frans, Duits of Frans en Duits. Fribourg is een tweetalig kanton, er leven Franse en Duitse Zwitsers met elk hun eigen cultuur die bijna niet te vergelijken is. Het is dus ook door deze tweetaligheid dat veel scholen in Fribourg tweetalig onderwijs aanbieden. In Zwitserland zie je ook veel vaker kinderen tussen twaalf en achttien jaar rondlopen op straat, aangezien het niet verplicht is om tussen twee lesuren of ‘s middags op school te blijven, wat in België vaak nog wel het geval is.
Deze uitwisseling is waarschijnlijk het beste dat mij in mijn leven al overkomen is, Ik heb een nieuwe cultuur leren kennen, veel nieuwe vrienden gemaakt, mijn huidige vriend leren kennen en een nieuwe taal leren spreken. Het is dan ook zeer moeilijk om te zeggen wat het beste moment is dat ik dit jaar al meegemaakt heb. Maar al de grappige momenten die ik meegemaakt heb met mijn nieuwe vrienden, al de YFU uitstapjes die we gemaakt hebben met de uitwisselingsstudenten in Frans Zwitserland en de week dat ik ben gaan snowboarden met mijn gastfamilie, zou ik toch wel de beste momenten van mijn jaar kunnen noemen.
De moeilijkste momenten waren zeker en vast de momenten toen ik net in Zwitserland aangekomen was en ik totaal niets begreep van wat iedereen tegen mij zei, maar daar ben ik ondertussen al over geraakt en ik begrijp nu dan ook alles wat er tegen mij gezegd word.
Aan potentiële uitwisselingsstudenten die graag zoals ik Frans zouden willen leren of ook gewoon een andere Europese cultuur willen leren kennen, zou ik willen vragen om niet direct de grote landen te kiezen waar we veel over weten, maar er toch ook eens over na te denken naar een kleiner minder gekend, maar daarom niet minder mooi land te kiezen. Zwitserland is niet enkel het land van de uurwerken, toblerone en de mooie skigebieden, maar ook het land van de ijshockey, voetbal, Rivella, de vele gezellige dorpjes, grote cultuursteden en mooie bergen waarin Franse Zwitsers en Duitse Zwitsers, twee groepen met totaal verschillende cultuur, er wel in slagen zonder problemen samen te leven.
